Saturday, June 23, 2012

തിരിച്ചറിവ്

രിച്ച ഇന്നലെകളുടെ തണുത്തുറഞ്ഞ കൈകള്‍ എന്റെ ആത്മാവിനെ
തൊട്ടുണര്‍ത്തുന്നു....എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരുടെ സ്വരങ്ങള്‍,
അവരുടെ ഓര്‍മ്മകള്‍... അവ എന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ സ്പന്ദനം
ഒരു നിമിഷത്തേങ്കിലും നിര്‍ത്തുന്നുവോ...? കാലത്തിന്റെ സൂചികള്‍
പിന്നോട്ടു തിരിച്ച് വെക്കാനുള്ള മാന്ത്രിക ശക്തി എന്റെ കരങ്ങള്‍ക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍...!!!
പക്ഷെ സ്തംഭനം മൃത്യുവിന്റെ അവകാശമാണല്ലോ....?

സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ ഉത്തരവദിത്തങ്ങള്‍ എനിക്കിനി ഏറുകയല്ലേ...?
എന്റെ പൊട്ടിച്ചിരികള്‍  ഇനി വെറും മന്ദഹാസത്തിനും,
എന്റെ കുസൃതികള്‍ ഗൗരവത്തിന്റെ പുറംചട്ടയണിഞ്ഞ
മുഖത്തില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കേണ്ടി വരില്ലേ...? പിറക്കാന്‍ പോകുന്ന
നിമിഷങ്ങളെ ഞാന്‍ വെറുക്കുന്നു....അവ മധുരമുള്ളതാണെങ്കിലും ശരി...
കാരണം ഇവക്കൊന്നും കഴിഞ്ഞു പോയ എന്റെ നല്ല നിമിഷങ്ങളുടെ,
പ്രിയപ്പെട്ട ഇന്നലേകളുടെ തിളക്കം ഞാന്‍ കാണുന്നില്ലാ...

ഉവ്വ്... ബോധിവൃക്ഷത്തിന്റെ തണല്‍ ഏല്‍ക്കാതെ തന്നെ ഞാന്‍
തിരിച്ചറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു... ഞാനും ചലിക്കേണ്ടതാണെന്ന്....
വീണപൂവിന്റെ ദുരവസ്ഥ മനസിലാക്കാതെ അതിന്റെ
ഇതളുകളില്‍ ചവിട്ടിമെതിച്ച് സമയത്തേക്കാള്‍ മുമ്പേ ഗമിക്കണമെന്ന
തൃഷ്ണയുള്ളവരോടൊപ്പം ഞാനും കൂടേണ്ടതാണെന്ന്...
എന്റെ ചിറകുകള്‍ ദൂരെയെവിടേക്കോ പറക്കുവാന്‍ വേണ്ടി
സൃഷ്ടിച്ചതാണെന്ന്... എനിക്കും ധാന്യമണികള്‍ ശേഖരിക്കേണ്ടതാണെന്നും...
വളപ്പൊട്ടുകള്‍ പെറുക്കി വെക്കാനും മയില്‍പ്പീലിത്തുണ്ടുകള്‍
പുസ്തകത്താളുകളില്‍ ഒളിപ്പിച്ചു വെക്കാനുമുള്ള എന്റെ
ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഇനി വേറേ എന്തിനൊക്കെയോ വേണ്ടി
മാറ്റിവെക്കേണ്ടതാണെന്നും......