Sunday, October 12, 2014

ഓര്‍മ്മകളില്‍ നീ എന്നെന്നും...














തളറിയാതെ വിരിയുന്ന ജമന്തിപ്പൂക്കള്‍ പോലെ,മിഴി നനയാതെ കരയാനും, ചുണ്ടറിയാതെ വിതുമ്പാനും നിനക്കറിയാമായിരുന്നല്ലോ....? ആ അറിവും, അറിവിന്റെഅനിവാര്യതയും മനസ്സിലാക്കി നിന്റെ കൊച്ചു കൊച്ചുനൊമ്പരങ്ങളെ പൂവിതളില്‍ വീണ മഞ്ഞു കണങ്ങളെ കാറ്റു വന്നു തുടക്കും പോലെ ഞാന്‍ അരുമയോടെ തുടച്ചെടുക്കാറുണ്ടായിരുന്നു...

ഭൂമിയുടെ ഒരു ചിറക് നിന്നെ എന്നില്‍ നിന്ന് മറച്ചു പിടിച്ചിരിക്കുകയാണ്....നിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ജമന്തിപ്പൂക്കളും, മുക്കുറ്റിപ്പൂക്കളും തളിര്‍ക്കാത്ത ഈ മരുഭൂമിയില്‍ കല്‍പ്പവൃക്ഷക്കാവും, കൈതക്കൂട്ടങ്ങളുമില്ലാത്ത മണലാരണ്യത്തില്‍ അങ്ങിങ്ങു മാത്രം തല ഉയര്‍ത്തി നില്‍ക്കുന്ന സെയ്ത്തൂന്‍ മരങ്ങള്‍ നീല വിണ്ണിലേക്ക് ചില്ലകള്‍ നീട്ടി നില്‍ക്കുന്നുണ്ട്... 

നേര്‍ത്ത കാറ്റില്‍ അവ ഇല പൊഴിച്ച് എന്നെ വന്നുണര്‍ത്താറുണ്ട്...കുഞ്ഞിപ്പൂക്കളുള്ള നിന്റെ ഓമല്‍പ്പാവാടത്തുമ്പ് പാറി വന്ന് എന്നെ തൊടുമ്പോള്‍ ഞാനനുഭവിച്ച അതേ വികാരത്തോടെ....