Tuesday, September 30, 2014

നൊമ്പരം...

പ്രണയത്തിന്റെ നിശബ്ദതയില്‍ ഞാന്‍
അറിയാതെ പോയത് എന്തായിരുന്നു
എന്നറിയില്ല.മനസ് തുറന്ന് ഒത്തിരി സ്നേഹിച്ചു.
എന്തിനാ എന്നെ വേണ്ടന്ന് പറഞ്ഞത് ?
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ചോദ്യങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍
പകച്ചു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ അങ്ങു ദൂരെ ഞാനീ
തീരം കണ്ടു. ഒരു വാക്കു കൊണ്ടു പോലും എന്നെ
ആശ്വസിപ്പിക്കാന്‍ കഴിയാത്തവര്‍ക്കിടയില്‍
അക്ഷരങ്ങള്‍ കൊണ്ട് നീ തീര്‍ത്ത സ്നേഹത്തിനു
ഒരായിരം നന്ദി. എനിക്കറിയില്ല ഇനി എന്ത് വേണമെന്ന്.
വരില്ലന്നറിയാം എങ്കിലും, വരുമെന്നു ഞാന്‍ വെറുതെ
ആശ്വസിച്ചോട്ടെ...?പ്രതീക്ഷകളാണല്ലോ നമ്മളെ
ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്...? നിലാവു മാഞ്ഞു രാത്രി
അടുക്കുമ്പോള്‍ ഇണ പിരിഞ്ഞ രാക്കിളിയുടെ
നൊമ്പരം.വെറുതെയാകുന്ന കാത്തിരിപ്പിന്റെ
ചിത്രങ്ങളില്‍ ഇന്നു ഞാനും..

2 comments:

  1. പ്രതീക്ഷകളാണല്ലോ ജീവിക്കാന്‍ പ്രേരണ നല്‍കുന്നത്!!

    ReplyDelete
  2. Kathirippinoru sukhamundu...
    Nombaram niranjathanenkikum, dhyanam pole sundaramayathu...
    Athilere nishkalankavum...
    Nalla varikal ketto

    ReplyDelete

സംഭാവനകള്‍ കൂമ്പാരമാകുമ്പോ പരിപാടികള്‍ ഗംഭീരമാകും....

കൂട്ടുകാരേ... സംഭാവന ദേ ഈ പെട്ടിയിലേക്കിട്ടോളൂ....ട്ടോ...