Saturday, May 26, 2012

ദുഃഖമോ സഖീ...

ദുഃഖമോ സഖീ ഇന്നലെ രാവില്‍
പെയ്തിറങ്ങി മഴ തേന്‍ത്തുള്ളിയായ്...
ഇലത്തുമ്പു ധ്യാനിക്കുമാകാശ നൊമ്പരം
കവിത തുളുമ്പും കവിള്‍ത്തടമായ്...

എന്റെ സിതാറില്‍ മയങ്ങുന്ന മോഹനം
ലാവണ്യരൂപമായ് പുഞ്ചിരിച്ചു....
ഇടറുമെന്നോര്‍മ്മയില്‍ നിന്റെ കൈവള
തേങ്ങലായ് ചക്രവാളം നിറച്ചു....

എന്റെ കിനാവില്‍ വിടരുന്നൊരോര്‍മ്മയായ്
ഏഴു വര്‍ണ്ണങ്ങളില്‍ നീ നിറഞ്ഞു....
പൂവിലുറങ്ങും നിന്റെ പുഞ്ചിരി
നോവുമായ് എന്‍ ജീവനിലലിഞ്ഞു...

--------------------------------------------------
പിന്നാമ്പുറം :- ശ്രീ വേണുഗോപാല്‍ പാടിയ മനോഹര ഗാനമാണിത്....
എന്റെ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ഗാനങ്ങളിലൊന്ന്....
ആരുടെയെങ്കിലും കയ്യിലുണ്ടങ്കില്‍ അയച്ചു തരണം...

Saturday, May 12, 2012

കുട്ടപ്പന്‍ ഫ്രം കുട്ടനെല്ലൂര്‍

ന്തിലും ഏതിലും കയറി തലയിടുന്ന.."ഓഹ് ഇതൊക്കെ എന്ത്" എന്ന് വീമ്പ് പറയുന്ന,
"ഞാനൊരു സംഭവമാണെന്ന് "സ്വയം വിശ്വസിക്കുന്ന,മറ്റുള്ളവരെ വിശ്വസിപ്പിക്കുന്ന"
കുന്നത്തു വീട്ടിലെ കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടന്‍ " മുംബൈയിലെ ഒരു കമ്പനി ജീവനക്കാരനാണ്...

വഴിയെ പോകുന്ന വയ്യാവേലി അഴയില്‍ കിടക്കുന്ന തോര്‍ത്തു  മുണ്ടെടുത്ത് തോളത്തിടുന്ന
ലാഘവത്തോടെ എടുത്ത് തോളത്ത് വെക്കും...ആരെങ്കിലും ഒരാളെ കുറിച്ച് പറയുന്നത് കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടന്റെ ചെവിയില്‍ അതെത്തിപ്പെട്ടാല്‍ പിന്നെ കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടന്‍ തന്റെ വീമ്പ് പറച്ചില്‍ തുടങ്ങും...

" ആരു സില്‍മാ നടന്‍ മമ്മൂട്ടിയാ...? അവന്‍ നുമ്മടെ പയ്യനല്ലേ....? ദേ ഈ കയ് കണ്ടാ.. ഒരിക്കല്‍ നുമ്മടെ വീടിനടുത്ത് സില്‍മാ പിടുത്തത്തിന്‍ വന്നപ്പോ ഈ കയ് കൊണ്ടാ അവന്‍ക്ക് ഞാരങ്ങാ വെള്ളം കലക്കി കൊടുത്തത്...അന്നു തുടങ്ങിയ ബന്ധാ ഞങ്ങളു തമ്മില്‍..." അങ്ങിനെ അങ്ങിനെ...

ഓഫീസിലുള്ളവര്‍ക്ക് കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടന്റെ സ്വഭാവം അറിയാവുന്നത് കൊണ്ട് എല്ലാവരും ഒരു ചിരിയോടെ കേട്ടിരിക്കും..... അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം....കുട്ടപ്പന്റെ ചേട്ടന്റെ ഈ വീമ്പു പറച്ചില്‍ "അണ്‍സഹിക്കബ്‌ള്‍" ആയപ്പോള്‍ മറ്റുള്ള സ്റ്റാഫുകള്‍ കൂടി എടുത്ത തീരുമാന പ്രകാരം അമേരിക്കയില്‍
ഒരു മീറ്റിങ്ങിനു പോകാന്‍ കമ്പനി മാനേജര്‍ കൂട്ടിനായി വിളിച്ചത് നമ്മുടെ കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടനെയായിരുന്നു....
അതിനു പിന്നിലൊരു നിഗൂഢ ലക്‌ഷ്യം കൂടി ഉണ്ടായിരുന്നു...ഈ യാത്രയോടെ കുട്ടപ്പന്റെ
വീമ്പു പറച്ചില്‍ അവസാനിപ്പിക്കണം അതിനുള്ള എല്ലാ പദ്ധതികളും മാനേജര്‍ തയ്യാറാക്കി..
അങ്ങിനെ ആ ദിവസം വന്നെത്തി....കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടനെ എല്ലാവരും "ഓള്‍ ദി ബെസ്റ്റ്" പറഞ്ഞ് യാത്രയാക്കി...

ആദ്യ ദിവസം കമ്പനി മീറ്റിങ്ങ് കഴിഞ്ഞു....
പിറ്റെ ദിവസം രാവിലെ തന്നെ മാനേജര്‍ കുട്ടപ്പനെ വിളിച്ച് പറഞ്ഞു...

"മിസ്റ്റര്‍ കുട്ടപ്പന്‍,നമ്മളിന്ന് നിന്റെ കൂട്ടുകാരനായ ക്ലിന്റനെ കാണാന്‍ പോകുകയാണ്..."

"ഓഹ് അതിനെന്താ...ഞാനിപ്പൊ തന്നെ ക്ലിന്റൂനെ വിളിച്ച് പറയാം..നമ്മളങ്ങോട്ട് വരുന്നുണ്ടന്ന്...."

യാത്രയില്‍ പണ്ട് ലെവന്‍സ്കിയുമായുള്ള ക്ലിന്റൂന്റെ ഡിന്‍ഗോള്‍ഫിക്കേഷന്‍ കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടന്‍ സെറ്റപ്പ് ആക്കി കൊടുത്തതാണെന്ന് വരെ പറഞ്ഞു...കുട്ടപ്പന്റെ സ്ഥിരം വീമ്പ് പറച്ചിലായേ മാനേജര്‍ക്കതിനെ തോന്നിയുള്ളൂ....അങ്ങിനെ രണ്ട് പേരും കൂടി ക്ലിന്റന്റെ വീട്ടിലെത്തി...സെക്ക്യൂരിക്കാര്‍ കുട്ടപ്പനേയും മാനേജരേയും തടഞ്ഞ് നിര്‍ത്തി...അത് കണ്ടപ്പൊ മാനേജര്‍ ഉള്ളില്‍ ചിരിച്ചു...കുട്ടപ്പാ നിന്റെ വീമ്പ് പറച്ചില്‍ ഇതോടെ നില്‍ക്കും.പെട്ടെന്നാണു ക്ലിന്റന്‍ വീടിനകത്ത് നിന്ന് ഓടിയെത്തിയത്...
കണ്ടയുടനെ കുട്ടപ്പനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കുശലന്വേഷണം തുടങ്ങി...

"ഹായ് കുട്ടപ്പന്‍ ഹൌ ആര്‍ യു...?"

"ഹായ് ക്ലിന്റൂ...ഹൌ ഡു യു ഡു...?"

"എവരിത്തിങ്ങ് ഫൈന്‍ ക്ലിന്റൂ..."

ക്ലിന്റന്‍ കുട്ടപ്പനേയും മാനേജറേയും അകത്തേക്ക് കൊണ്ട് പോയി...
കുട്ടപ്പന്റേയും ക്ലിന്റന്റേയും റിലേഷന്‍ കണ്ടപ്പൊ മാനേജരുടെ കണ്ണു പുറത്തേക്ക് തള്ളി....
കുറച്ച് നേരം അവര്‍ സംസാരിച്ച് ഇനിയും ഇടക്കിടെ വരാമെന്നു പറഞ്ഞ് കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടനും മാനേജരും അവിടെ നിന്ന് യാത്രയായി....

മാനേജര്‍ തന്റെ കാര്‍ പായിച്ചത് ജോര്‍ജ് ബുഷിന്റെ വീട്ടിലേക്കായിരുന്നു....
ബുഷിന്റെ വീട്ടിലേക്കാണു പോകുന്നതെന്ന വിവരം മാനേജര്‍ കുട്ടപ്പനോട് പറയാതെ രഹസ്യമാക്കി വെച്ചു...
അവിടെയും മുമ്പത്തെ പോലെ സെക്ക്യൂരിക്കാര്‍ അവരെ തടഞ്ഞു...

കുട്ടപ്പന്‍ ചേട്ടന്‍ പറഞ്ഞു...

"ഞാന്‍ "ബുഷൂ"ന്റെ കൂട്ടുകാരന്‍ കുട്ടപ്പന്‍....സംശയമുണ്ടങ്കില്‍ ബുഷൂനെ വിളിച്ച് ചോദിക്കൂ..."

സെക്ക്യൂരിറ്റിക്കാരന്‍ തന്റെ കോഡ്‌ലെസ് ഫോണിലൂടെ ബുഷുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു....

"യെസ് സാര്‍, സോറി സാര്‍,...ഓക്കെ സാര്‍..."

സെക്ക്യൂരിറ്റിക്കാരന്റെ മുഖത്തെ ഭാവഭേദങ്ങള്‍ നോക്കി കണ്ട മാനേജര്‍ക്ക് ഏകദേശം കാര്യങ്ങള്‍ പിടിക്കിട്ടിയിരിക്കുന്നു...ഇവിടേയും തന്റെ പദ്ധതി പാളിയിരിക്കുന്നു..
അപ്പോഴേക്കും ബുഷ് പുറത്തേക്ക് വന്നു...

"ഹായ് കുട്ടപ്പന്‍....വാട്ടെ എ സര്‍പ്രൈസ് വിസിറ്റ്...?"

"വെല്‍കം ടു മൈ ഹോം....ഹൌ ആര്‍ യു...?"

കുശലപ്രശ്നങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം കുട്ടപ്പനും മാനേജരും ഇനിയും ഇടക്കിടെ വരാമെന്നു പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നും യാത്രയായി...

അവിടെ നിന്നും അവര്‍ നേരെ പോയത് മാര്‍പ്പാപ്പയെ കാണാണായിരുന്നു...
അങ്ങോട്ടാണു പോകുന്നതെന്ന വിവരം കുട്ടപ്പനോട് പറഞ്ഞപ്പോ കുട്ടപ്പന്റെ വക ഒരു പുഞ്ചിരിയായിരുന്നു മറുപടി....അങ്ങിനെ മാര്‍പ്പാപ്പയുടെ കൊട്ടാരത്തില്...

ഒരു സമയം ഒരു വിസിറ്ററെ മാത്രമെ മാര്‍പ്പാപ്പായെ കാണാനനുവദിക്കൂ എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോ മാനേജര്‍ കുട്ടപ്പനെ അകത്തേക്ക് കയറ്റി വിട്ടു....

"കുട്ടപ്പന്‍ പോയിട്ട് വാ....ഞാന്‍ പുറത്ത് നില്‍ക്കാം..."

ഇപ്രാവശ്യം കുട്ടപ്പന്‍ കുടുങ്ങിയത് തന്നെ എന്നാലോചിച്ച് നില്‍ക്കുമ്പോഴാണ്
കൊട്ടാരമട്ടുപ്പാവില്‍ മാര്‍പ്പാപ്പയും കുട്ടപ്പനും കൂടി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത്....
കുട്ടപ്പന്‍ മാനേജരുടെ നേരെ കൈ വീശി...
-------------------------------------------------------------
തന്റെ മാനേജരോട് ഒരാള്‍ എന്തോ ചോദിക്കുന്നതും പെട്ടെന്ന് മാനേജര്‍ കുഴഞ്ഞ് വീഴുന്നതും പെട്ടെന്നാണു മട്ടുപ്പാവില്‍ നിന്നും കുട്ടപ്പന്‍ കണ്ടത്...

കുട്ടപ്പന്‍ ഓടി മാനെജരുടെ അടുത്തെത്തി മാനേജരെ താങ്ങിയെടുത്തു...
അല്പനേരത്തിനു ശേഷം മാനേജര്‍ കണ്ണു തുറന്നു ചുറ്റുമൊന്ന് കണ്ണോടിച്ചു....
കുട്ടപ്പന്‍ തന്നെ നോക്കി കഷ്ടം വെച്ചിരിക്കുന്നു...മാനേജര്‍ കുട്ടപ്പന്റെ മുഖത്തേക്ക് തന്നെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.....

"എന്താ സാര്‍...? എന്തുപറ്റി...?" കുട്ടപ്പന്‍ ചോദിച്ചു....

 അതിനു മറുപടി ഒരു മറു ചോദ്യമായിരുന്നു....

"കുട്ടപ്പാ നീ ആരാണ്....?"

അല്പ നേരം ബോധക്ഷയമുണ്ടായപ്പോ തന്റെ മാനേജര്‍ക്ക് വട്ടായോന്ന് കുട്ടപ്പനു സംശയമായി..

"സര്‍ ഞാന്‍ കുട്ടപ്പന്‍ ഫ്രം കുട്ടനെല്ലൂര്‍, സാറിന്റെ കൂടെ മീറ്റിങ്ങിനു വന്നത് ഞാനാ...."

"എന്താ സാറിനു പറ്റിയത്....? "

"കുട്ടപ്പാ...ക്ലിന്റന്‍ നിന്റെ കൂട്ടുകാരനാണെന്ന് നീ പറഞ്ഞപ്പൊ അത് നിന്റെ വീമ്പ് പറച്ചിലായേ ഞാന്‍ കരുതിയുള്ളൂ....പക്ഷെ അവിടെ ചെന്നപ്പൊ മനസിലായി അത് വീമ്പ് പറച്ചിലല്ലന്ന്....
അത് കൊണ്ടാണു ബുഷിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന വിവരം ഞാന്‍ രഹസ്യമാക്കി വെച്ചത്...
പക്ഷെ അവിടെയും ഞാന്‍ പരാചിതനായി....അങ്ങിനെയാണു നിന്നെ മാര്‍പ്പാപ്പയെ കാണാന്‍ കൊണ്ട് പോയത്...അവിടെ വെച്ച് ഞാനൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നാണു സംഭവിച്ചത്..."

"ഉവ്വ് സാര്‍ ഞാന്‍ കണ്ടിരുന്നു....ഒരാള്‍ സാറിനോട് എന്തോ വന്നു ചോദിക്കുന്നതും, സാര്‍ കുഴഞ്ഞ് വീഴുന്നതും...അതെന്താ അയാള്‍ വന്ന് സാറിനോട് ചോദിച്ചത്...?"

"അതോ...നീയും മാര്‍പ്പാപ്പയും കൂടി മട്ടുപ്പാവില്‍ വന്നില്ലേ....?"
അയാളെന്നോട് ചോദിച്ചത്...

നിന്നെ ചൂണ്ടികാണിച്ച് "അത് കുട്ടപ്പനല്ലേ...കുട്ടപ്പന്റെ കൂടെ നില്‍ക്കുന്നതാരാന്നാ....?"

പിന്നെ എനിക്കൊന്നുമോര്‍മ്മയില്ല....

----------------------------------------------------------------------------------------------
പിന്നാമ്പുറം : കഥയും കഥാപാത്രങ്ങളും തികച്ചും സാങ്കല്‍പ്പികം.
പണ്ടെന്നോ ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞ്  തന്ന കഥ
ഓര്‍മ്മയുടെ താളുകളില്‍ നിന്നും പകര്‍ത്തിയെഴുതിയതാണ്...
അതു കൊണ്ട് തന്നെ വിചാരിച്ച അത്ര ഫീല്‍ കൊണ്ട് വരാന്‍ പറ്റിയോ എന്നറിയില്ല...


Thursday, May 10, 2012

ഇതെന്റെ പ്രണയമാണ്...



പ്രിയപ്പെട്ടവനേ...
ഇതെന്റെ പ്രണയമാണ്...എന്റെ കണ്ണില്‍ കൊളുത്തി
വെച്ചിട്ടും നീ കാണാതെ പോയത്, എന്റെ ചുണ്ടില്‍
വിറയാര്‍ന്നു നിന്നിട്ടും നീ അറിയാതെ പോയത്
അല്ലെങ്കില്‍ നീ എങ്ങിനെ അറിയാനാണ്, ഞാനൊരിക്കലും
എന്നെ നിനക്കെതിര്‍പാര്‍ത്തു നിര്‍ത്തിയിട്ടില്ലല്ലൊ
ഞാനെന്നും നിന്റെ പുറകെയായിരുന്നു...
നീ നടന്ന വഴികളിലൂടെ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം നടക്കുന്പോഴും
നിന്നെ പിന്തുടരുകയാണെന്നു വെറുതെ ഓര്‍ത്തു കൊണ്ട്..

Monday, May 7, 2012

മുഖം ദര്‍ശിക്കാന്‍....

വനിയിലെ തമസ്സകറ്റി
രണ്യത്തിനു ഹരിതാഭ നീട്ടി
രുളിനെ കീറി മുറിച്ച്
  റന്‍ മേഘങ്ങളെ തൊട്ടുണര്‍ത്തി
ണങ്ങി വരണ്ട ധരണിയെ
റയാക്കി കടന്നു വരുന്ന
തുക്കള്‍ ഴുതി ചേര്‍ക്കുന്ന
ഴു വര്‍ണ്ണങ്ങളുടെ ക്യ ചിത്രങ്ങള്‍
രു നിമിഷം ര്‍മ്മകളെ തൊട്ടുണര്‍ത്തുമ്പോള്‍
പചാരികതയുടെ മുഖം മൂടി അണിയാതെ
അംബര ചുംബിത മോഹങ്ങളില്‍
ഹങ്കരിക്കാതെ കാലമാകുന്ന
പക്ഷികള്‍ തന്‍ ചിറകുകള്‍ നീട്ടി
ദിക്കുകളില്‍ നിന്ന് ദിക്കുകളിലേക്ക് പറന്നുയരുന്നു...
കാലത്തിന്റെ മുടിയില്‍ ചൂടിയ പൂക്കള്‍
വാടുകയും പൊഴിയുകയും ചെയ്യുന്നു....
മനസിലിട്ട് താലോലിച്ചതും മോഹിച്ചതുമായ
പലതും വെറും സ്വപ്നങ്ങളായി മാറുന്നു...
എങ്കിലും ഒത്തിരി ഒത്തിരി സ്വപ്നങ്ങളും മോഹങ്ങളും
മനസിന്റെ മണിച്ചെപ്പില്‍ ഒളിപ്പിച്ച് വെച്ച്
ഏകാന്ത വേളയില്‍ അവയെ ഒന്നൊന്നായി
എടുത്ത് താലോലിക്കുന്ന നമ്മള്‍
 ജീവിതമാകുന്ന തോണി തുഴയുകയാണ്....
നാളുകളുടെ മനോഹരമായ മുഖം ദര്‍ശിക്കാന്‍....

Thursday, May 3, 2012

പ്രിയ കൂട്ടുകാരാ..

പത്തു ദിവസത്തെ ക്രിസ്തുമസ് അവധി കഴിഞ്ഞു സ്കൂളിലെത്തിയ എന്നെ കാത്തിരുന്നത് ഒരു നടുക്കുന്ന വാര്‍ത്തയായിരുന്നു...
ഹസീബ് മരിച്ചു..ക്യേന്‍സറായിരുന്നു…ഞാന്‍ ഞെട്ടി..ഞാനൊരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒന്നായിരുന്നു അത്..
എപ്പോഴും എല്ലാവരോടും കളിച്ചു ചിരിച്ചു നടന്നിരുന്ന ഹസീബ്...
എന്നെ വിട്ടു പോയിരിക്കുന്നു..കണ്ണില്‍ ഇരുട്ടു കയറുന്ന പോലെ തോന്നിയെനിക്ക്..
ഞാന്‍ ഹസീബിന്റെ വീട്ടിലേക്കു ഓടി...
അവിടെ ചെന്നപ്പോള്‍ പൂഴിമണ്ണു വാരിയിട്ടാല്‍ നിലത്തു വീഴില്ല.അത്രക്കും ജനങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു..
ഞാന്‍ ആ തിരക്കിനിടയിലൂടെ വീടിനകത്തേക്കു കയറി… എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരനെ ഒന്നു കാണാന്‍.അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച .എന്റെ ഹ്രിദയം തകര്‍ന്നു പോയി…അതു എന്റെ ഹസീബാണോ എന്നു ഞാനൊരു നിമിഷം സംശയിച്ചു..ചുമന്നു തുടുത്ത അവന്റെ മുഖമെല്ലാം ഒട്ടി,ചുണ്ടുകളെല്ലാം വിണ്ടു കീറി,തലമുടിയെല്ലാം കൊഴിഞ്ഞു..ആകെ മാറിയിരിക്കുന്നു…
മനസ്സില്‍ അവനെ കുറിച്ചുള്ള ഓര്‍മ്മകള്‍ ഒരു അലകടലായി തിളച്ചു പൊന്തി....

പ്രിയ കൂട്ടുകാരാ…കുറച്ചു നാളത്തെ പരിചയം.അതു നമ്മുടെ ഇടയില്‍ തീര്‍ത്ത ആത്മ ബന്ധം..
എന്നിട്ടും നീയെന്തേ... എന്നോട് പറയാതിരുന്നത്..?ഞാന്‍ നിന്നോട് പലയാവര്‍ത്തി ചോദിച്ചിട്ടും ഒരു പുന്ചിരി, അല്ലങ്കില്‍ കൊച്ചു കൊച്ചു നുണകളില്‍ നീ എല്ലാം മറച്ചു വെച്ചു… നീ പാടാറുള്ള ആ പാട്ട്..അപ്പോഴും ഞാന്‍ കരുതിയിരുന്നില്ലല്ലോ… അതു നിന്റെ ജീവിതമായിരുന്നു എന്നു...
അതെ ഞാന്‍ ഇപ്പോഴും ഓര്‍ക്കുന്നു നമ്മള്‍ ആദ്യമായി കണ്ടു മുട്ടിയത്..
ഒരു പുതുമുഖത്തിന്റെ അങ്കലാപ്പോടെ ഞാന്‍ ആ ക്ലാസ്സിലെത്തിയ ദിവസം..നീയാണു എന്നെ വന്നു ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ടത്..നീയെന്റെ പേരു ചോദിച്ചു..വീട് എവിടെയാണെന്നു ചോദിച്ചു..നാടും വീടും വിട്ടു ദൂരെ വന്നു താമസിച്ചു പഠിച്ചിരുന്ന എന്നെ നിനക്ക് വല്ലാതിഷ്ടമായി എന്നു നീ എത്രയോ വട്ടം പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു… നീ ഇടക്കിടെ ക്ലാസ്സില്‍ വരാതിരിക്കുമ്പോള്‍ പിന്നീടു നീ ക്ലാസ്സില്‍ വരുമ്പോള്‍ നിന്നോടു ഞാന്‍ പലയാവര്‍ത്തി ചോദിച്ചിരിക്കുന്നു നീ എവിടേക്കാ ഇടക്കിടെ ലീവ് എടുത്തു പോകുന്നതെന്നു..? അതിനു നിന്റെ കയ്യില്‍ ഒരുപാട് കാരണങ്ങള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. പ്രിയ കൂട്ടുകാരാ...ഒരു വാക്കു നീയെന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ…?
എനിക്കറിയാം ഞാന്‍ വിഷമിക്കുന്നത് കാണാന്‍ നിനക്കിഷ്ടമില്ലായിരുന്നു എന്നു… അതു കൊണ്ടല്ലേ അടുത്ത ക്ലാസ്സിലെ സുനില്‍ എന്നോട് വഴക്കു കൂടിയപ്പോള്‍ നീ അവനുമായി വഴക്കിട്ടത്…
തല്‍ക്കാല ദുനിയാവു കണ്ടു നീ മയങ്ങാതെ...
എപ്പോഴും മരണം നിന്‍ കൂടെയുണ്ട് മറക്കാതെ...
നീ എപ്പോഴും മൂളി നടക്കാറുള്ള ആ പാട്ടു ഒരിക്കല്‍ ക്ലാസ്സിലെ ഒഴിവു പിരിയഡില്‍ നീ എല്ലാവരും കേള്‍ക്കെ പാടിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ അതു കയ്യടിച്ചു പ്രോല്‍സാഹിപ്പിച്ചു..
എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു നീ നിന്നെ കുറിച്ചു തന്നെയാണു പാടിയതെന്ന്….
അന്നു ക്രിസ്തുമസ് പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞു പത്ത് ദിവസത്തെ അവധിക്കു ഞാന്‍ വീട്ടിലേക്കു പോകാന്‍ നേരം യാത്ര പറയാന്‍ നിന്റെ അരികിലേക്കു വന്നപ്പോള്‍ ഞാന്‍ നിന്റെ കണ്ണില്‍ ഒരിക്കലും കാണാത്ത കണ്ണുനീര്‍ കണ്ടു..അന്നു ഞാന്‍ നിന്നോട് ചോദിച്ചു...എന്താടാ..?നീ എന്തിനാ കരയുന്നത്…?അന്നെങ്കിലും നിനക്കു പറയാമായിരുന്നു.. നിന്റെ ജീവിതത്തിലെ നാളുകള്‍ എണ്ണപ്പെട്ടു കഴിഞ്ഞു എന്നു…ഒന്നും പറയാതെ നീ നിറകണ്ണുകളോടെ ഒരു ചെറു പുന്ചിരിയുമായി നീ എന്നെ യാത്രയാക്കി…അന്നു ഞാന്‍ കരുതിയില്ല അതു നമ്മുടെ അവസാനത്തെ യാത്ര പറച്ചിലാണെന്ന്…
എന്റെ കണ്ണിനു ചെറിയ മങ്ങല്‍ പോലെ..
എന്റെ കണ്ണുകള്‍ നിറയാന്‍ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു..
ഞാന്‍ പതിയെ വീടിനു പുറത്തിറങ്ങി..ആരും കാണാതെ
എനിക്കു കുറച്ചു നേരം കരയണം...അതിനായ് ഒരിടം തേടി
ഞാനലഞ്ഞു..ആളൊഴിഞ്ഞൊരു മൂലയില്‍ ഞാനൊരിടം കണ്ടെത്തി.എന്റെ സങ്കടങ്ങള്‍ കണ്ണീരായി പുറത്തേക്കു ഒഴുകി വന്നു..പെട്ടെന്നാണു ആ വഴി ഒരാള്‍ കടന്നു വന്നത്..ഞാന്‍ വേഗം കണ്ണീര്‍ തുടച്ചു..ഹസീബിന്റെ ഒരയല്‍വാസിയായിരുന്നു അത്. അയാളോട് ഞാന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു..അയാള്‍ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങള്‍ കേട്ട് ഞാന്‍ സ്തബ്ധനായി നിന്നു...
ഹസീബിനു ഈ അസുഖം തുടങ്ങിയിട്ടു നാളുകളേറെയായി എന്നും..
ഇടക്കിടെ ഹോസ്പിറ്റലില്‍ പോയി ട്രീറ്റ്മെന്റ് നടത്തുമെന്നും...
മയ്യിത്ത് പള്ളിലേക്ക് കൊണ്ടു പോകും മുന്പ് എനിക്കൊന്നു കൂടി ഹസീബിനെ കാണണമെന്നു
തോന്നി..ഞാന്‍ വീണ്ടും വീടിനകത്തേക്കു കയറി...ഓര്‍മ്മകള്‍ വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക്...
അപ്പോഴാണു എനിക്ക് രെഹനയെ ഓര്‍മ്മ വന്നത്..
ഞാന് ചുറ്റും കണ്ണോടിച്ചു..എവിടെ രെഹന…?ഒരു മാത്ര ഞാന് കണ്ടു.. ഒരു ഭ്രാന്തിയെ പോലെ തലമുടിയെല്ലാം പാറി പറന്നു ഒരു നിര്ജീവമായ ശരീരവുമായി…..മരവിച്ച മനസ്സുമായി..ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീര് പോലും പൊടിയാത്ത കണ്ണുകളുമായി അവനെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രെഹനയെ...
ഹസീബിന്റെ എല്ലാമെല്ലാമായിരുന്നവള്..അവള്ക്കുമങ്ങിനെ തന്നെയായിരുന്നു.. അധിക നേരം എനിക്കാ കാഴ്ച്ച കണ്ടു നില്ക്കാനാവാതെ നിറകണ്ണുകളോടെ ഞാന് പിന്തിരിഞ്ഞു നടന്നു…

പ്രിയ കൂട്ടുകാരാ..
നിന്റെ ഓര്‍മ്മകളില്‍ ഞാനിന്നും ജീവിക്കുന്നു...